OPINIE: Is Michelin in België de weg kwijt?

Toen Michelin afgelopen maandag z’n nieuwe gids voorstelde, maakten we voorzichtig gewag van ‘gemengde gevoelens’. Een kleine week later nemen we, na rondvraag bij restaurateurs, iets duidelijker stelling.

Hopelijk heeft Michael Ellis, de grote baas van Michelin, goede adviseurs. Volgend jaar zal hij zijn optreden bij de voorstelling van de Belgische Michelingids 2018 anders moeten aanpakken. Anders staan hem misschien nog net niet pek en veren maar zeker wel een fatsoenlijk boegeroep te wachten. En welke lovebrand kan het zich permitteren om door de consument te worden uitgefloten?

Michelin heeft het grote geluk dat bij de voorstelling van zo’n gids de meerderheid van de toehoorders ontzag en/of schrik hebben voor het oordeel van de gids. Nieuwe laureaten die net met een ster bekroond worden, spreken op het podium of in interviews nadien uiteraard vol lof over de gids. Iemand die door de koning juist tot baron is geridderd, zal men moeilijk op een republikeinse uitspraak kunnen betrappen. Maar onderhuids klonk naar aanleiding van de voorstelling van de Belgische gids in vele gelederen terechte kritiek en betekenisvol gemor.

INFORMEREN EN DUIDEN

Wat is de oorzaak? Heel simpel. Een restaurantgids leidt de geïnteresseerden door het restaurantlandschap om te informeren en te duiden. Om aan te geven wat er verandert, verbeterd is of verbeterd kan worden. Daarvoor gebruikt een gids een systeem van categorieën en commentaren die dergelijke observaties comfortabel samenvat.

Zo leerde de consument dat een aantal restaurants voortaan met één ster gekwalificeerd wordt, wat de gids zelf als “Verfijnde keuken. Zeker een bezoek waard!” omschrijft.

Tot daar is het makkelijk volgen. Men kan zich, zoals bij elke editie, daarbij de vraag stellen waarom bepaalde restaurants in deze editie (nog) niet met een ster beloond werden. Die vraag komt elk jaar terug en zorgt ervoor dat het mediacircus bij elke editie op volle toeren blijft draaien. Soit, dat is en blijft het oordeel van het Michelinteam en dit jaar heeft de gids in het landschap toch een tiental nieuwe sterren ontdekt.

HOEZO, GEEN PROGRESSIE?

Wat wel verrast, is de vaststelling dat van de circa honderd restaurants die in de vorige editie(s) al met één ster erkend werden, er geen één geëvolueerd is naar de hogere categorie van twee sterren die de gids omschrijft als “Uitzonderlijke keuken. Een omweg waard!”. Een gedurfde observatie die inhoudt dat de kwaliteit in het segment van de één sterren restaurants onvoldoende positief evolueerde en dus stagneerde.

Nogmaals. Niet één chef van een restaurant gekwalificeerd met één ster werd goed genoeg bevonden voor die promotie. In een land met een rijke, bloeiende, dynamische en diverse culinaire eetcultuur is dit zonder meer een bizarre vaststelling. Wie dagelijks zoals Michelin in dat landschap rondloopt, kan toch moeilijk blind blijven voor een aantal restaurants die significante progressie hebben gemaakt.

Vaststellingen die bijvoorbeeld door de inspecteurs van Gault&Millau wél gemaakt werden. Vraag blijft of Michelin door die negatie, die door sommige waarnemers zelfs als neerbuigend en arrogant geïnterpreteerd werd, zichzelf niet in de voet heeft geschoten. Een gids die zelf de weg niet meer vindt of dreigt te verliezen, kan snel ook een deel van zijn alerte volgers én daardoor ook zijn relevantie op den duur kwijtspelen.

MISPLAATSTE OPLUCHTING

Tot slot nog deze overweging. De enige chefs die zich met deze status quo konden verzoenen, waren een aantal twee sterrenchefs die de komst van nieuwe collega’s in dat tweesterrensegment als sterk concurrentieel en dus als een bedreiging ervaren. In diezelfde zin werd ook en vooral in sommige Brusselse toprestaurants opgelucht gereageerd toen bleek dat het voorspelde nieuwe driesterrenrestaurant voor de hoofdstad nog niet voor dit jaar is.

Een vreemde redenering. Zo’n nieuw driesterrenrestaurant kan aan Brussel en omgeving juist een nieuwe impuls geven. Drie sterren betekenen voor Michelin dat zo’n restaurant een “unieke keuken heeft die de reis waard is”. Het kan daarom als zogenaamd bestemmingsrestaurant ook van heinde en verre buitenlandse klanten aantrekken, die niet alleen die nieuwe uitverkorene willen bezoeken, maar die in de marge van hun verblijf in de hoofdstad graag ook een andere lokale topper op hun agenda zetten.

Facebook comments